Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009

ΕΓΩΙΣΜΟΣ

ΕΓΩΙΣΜΟΣ: ίσως η πιο φονική αρρώστια
Γράφει ο Ορέστης Χρ. Φραγκόπουλος

Συνήθως φοβόμαστε αυτά που φοβούνται και οι άλλοι γύρω μας ή αυτά που μας λένε κάποιοι ειδικοί ότι πρέπει να φοβόμαστε: τους σεισμούς, τις πυρκαγιές, την ανεργία, τον καρκίνο, το AIDS, τη νόσο των τρελών αγελάδων, και ό,τι άλλο καινούριο μπορεί να προκύψει στις μέρες μας. Φυλαγόμαστε και καλά κάνουμε. Όμως δεν είναι σίγουρο ότι ξέρουμε καλά ποια είναι η πραγματική απειλή. Τι είναι αυτό που χρειάζεται την προσοχή μας, γιατί η απειλή είναι άμεση και η κατάληξη οδυνηρή.

Tον μεγάλο κίνδυνο τον κουβαλάμε επάνω μας, ο μεγάλος μας εχθρός βρίσκεται μέσα μας και λέγεται εγωισμός, με όλα του τα παρακλάδια: φιλαυτία, υπερηφάνεια, έπαρση, προβολή κλπ. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος για τον άνθρωπο και την ψυχή του, δεν υπάρχει χειρότερη ασθένεια, αφού οι συνέπειές της αιώνια καταστροφικές για τον ίδιο "φορέα" του εγωισμού. Το σημαντικότερο, ο ίδιος ο Θεός πολεμάει τον εγωισμό, "στους υπερηφάνους αντιτάσσεται". (Α΄ Πέτρου ε5: 5, Ιακώβου 4: 6). Δεν υπάρχει χειρότερη κατάσταση από του να έχεις τον Θεό απέναντί σου. Δεν μπορεί ο άνθρωπος να ορθοποδήσει έτσι... είναι βέβαιο ότι οδεύει σταθερά στην ολοκληρωτική καταστροφή, με το Θεό αντίθετο. Πριν προχωρήσουμε στο παράδειγμά μας, που θα κάνει πιο ανάγλυφα όλα αυτά τα σημεία, ας πούμε ότι είναι ανοησία ο εγωισμός του ανθρώπου. Ο ίδιος ο Κύριος, ο Θεός του Σύμπαντος μας "δίδει εις πάντας ζωήν και πνοήν και τα πάντα.... εν Αυτώ ζώμεν και κινούμεθα και υπάρχομεν" (Πράξεις 17:25, 28).
Αφού απολαύσουμε και ξοδέψουμε τα δώρα της αγάπης Του, μετά Τον αγνοούμε και στήνουμε θεωρίες ότι δεν υπάρχει... Την ίδια ώρα που πίνουμε το δροσερό νεράκι Του και εισπνέουμε τον αέρα που μας χαρίζει, εμείς ταΐζουμε τον εγωισμό μας: "Εγώ... εμένα... σε μένα... από μένα... δικό μου...." Είμαστε πιο ανόητοι κι από τα παιδιά μας. Σκέψου το παιδάκι που ταΐζεις και ντύνεις και χαϊδεύεις, να γυρίσει να σου πει "εγώ... εμένα... δικό μου... και μόνος μου..." Θα γελάσεις, θα πονέσεις, θα συγχωρέσεις, θα μακροθυμήσεις για να του δώσεις την ευκαιρία να μετανοήσει, να ταπεινωθεί, να επιστρέψει... Γιατί αυτά που λέει και κάνει ο εγωιστής ς είναι προκλητικά μα και παράλογα, και το μόνο που μπορεί να περιμένει κανείς με υπομονή και έλεος είναι να τον δει να επιστρέφει στα λογικά του… να ταπεινώνεται.... Αν δεν το κάνει; Ο ίδιος ο Θεός γίνεται αντίπαλος, και τότε είναι που αρχίζει η τραγωδία για τον άνθρωπο.

Διαβάστε όσα αντιγράφουμε πιο κάτω και θα καταλάβετε:
"Ούτε ο ίδιος ο Θεός δεν μπορεί να βυθίσει αυτό το πλοίο", απάντησε ο αξιωματικός του Τιτανικού σε μια κυρία που θαύμαζε το ολοκαίνουριο υπερωκεάνιο, όταν τον ρώτησε αν ήταν πραγματικά αβύθιστο! Κι όμως.... χρειάστηκε μόνον ένα παγόβουνο να συρθεί για λίγο επάνω στη ράχη του, για να διαψευσθούν εύκολα αλλά και τραγικά όλοι και όλα γύρω από το μεγαλύτερο και πολυτελέστατο υπερωκεάνιο της εποχής του. Ο ίδιος ο ναύαρχος-σχεδιαστής του Τιτανικού Τόμας Άντριους χάθηκε μαζί με το δημιούργημά του στα παγωμένα νερά του Ατλαντικού. Ξαφνικά ακούστηκε ένας παράξενος θόρυβος, σαν κάποιος να έσυρε ένα γιγαντιαίο δάχτυλο στα πλευρά του πλοίου. Δεν ήταν παρά ένα παγόβουνο από τα πολλά που έπλεαν στην περιοχή και που ο πλοίαρχος του Τιτανικού το αγνόησε... Η υπεροψία, ο εγωισμός μαζί με την ανοησία είναι βέβαιο ότι σκοτώνουν... Ήδη ετοιμαζόταν ο υγρός τάφος τους... Μερικοί επιβάτες άφησαν τη διασκέδασή τους, τα χαρτιά που έπαιζαν στα σαλόνια και βγήκαν να δουν. Ο σκοτεινός όγκος του παγόβουνου απομακρυνόταν στο βάθος και το πλοίο συνέχιζε το ταξίδι του υπερήφανο, μεγαλόπρεπο...

Ήταν 11.40 μ.μ. της 14ης Απριλίου του 1912. Η ανθρωπότητα ετοιμαζόταν για τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο πλοίαρχος και μερικοί αξιωματικοί του κατέβηκαν αμέσως στο κύτος του σκάφους. Το ρήγμα που άνοιξε είχε μήκος σχεδόν 90 μέτρων. Αμέσως τα νερά της παγωμένης θάλασσας όρμηξαν στα αμπάρια και τα πλημμύρισαν. Πέντε από τα στεγανά αμπάρια του Τιτανικού γέμισαν γρήγορα νερά. Αν είχαν πλημμυρίσει μόνο τα τέσσερα, ο Τιτανικός θα έφτανε στη Ν. Υόρκη... Ακολούθησαν σκηνές τραγικές αλλοφροσύνης. Στις 12.05 μεσάνυχτα ο πλοίαρχος διατάζει να εγκαταλειφθεί το σκάφος... Στις 12.15 φεύγει το πρώτο SOS... Στις 12.45 οι πρώτες 20 βάρκες κατεβαίνουν στη θάλασσα... Από τους 2.220 επιβάτες επέζησαν μόνον οι 713... Στις 2.20 τα χαράματα την επόμενη μέρα οι 46.328 τόνοι του Τιτανικού χάθηκαν κάτω από την παγωμένη και ήρεμη θάλασσα του Βόρειου Ατλαντικού...


Ούτε τρικυμία, ούτε θύελλα, ούτε απρόβλεπτη θαλασσοταραχή... Μόνον ο ανόητος εγωισμός. "Αυτό το πλοίο ούτε ο ίδιος ο Θεός δεν μπορεί να το βυθίσει..." Ο αβύθιστος Τιτανικός κείτεται νικημένος, στην υγρή αγκαλιά του Ατλαντικού, για να μας θυμίζει κάτι πολύ χρήσιμο για τον καθένα μας: "Ο εγωισμός είναι ίσως η φονικότερη αρρώστια".


Και είναι αρρώστια, αφού αχρηστεύει τον άνθρωπο, τον γεμίζει με ανόητη φιλαυτία και έπαρση, τον κάνει επικίνδυνο, του σκοτεινιάζει το νου και την καρδιά, δεν μπορεί να δει, να ακούσει, να αντιληφθεί, να συναισθανθεί την κατάστασή του. Αυτά είναι τα κύρια συμπτώματα της έπαρσης. Η κατάληξή της; Αν δεν αντιμετωπισθεί έγκαιρα σκοτώνει τον άνθρωπο με αιώνιο θάνατο, χωρίς τη χάρη του Κυρίου στη ζωή του.

Υπάρχει ένα ακόμα σοβαρό σημείο. Πρέπει να σκοτώσεις τον εγωισμό αλλιώς θα σε σκοτώσει εκείνος. Και υπάρχει το αποτελεσματικό όπλο που συντρίβει τον εγωισμό: Είναι ο σταυρός του Ιησού Χριστού. Όταν πιστέψεις στον Ιησού και Τον αγκαλιάσεις με ταπείνωση τότε αμέσως ο εγωισμός σωριάζεται, γιατί νιώθεις ανάξιος και ελεεινός αλλά και ελεημένος. Οι άνθρωποι του εγωισμού δεν κατάλαβαν τίποτα από τον σταυρωμένο Ιησού Χριστό. Έστω κι ας μπαινοβγαίνουν σε μια εκκλησία και ας ακούνε κηρύγματα, εάν δεν συσταυρωθεί ο εγωισμός τους μαζί με τον Ιησού Χριστό, δεν θα συναναστηθούν μαζί Του καινούριοι, λυτρωμένοι, αναγεννημένοι χριστιανοί. Ο εγωισμός θεραπεύεται όταν διαγνωσθεί έγκαιρα με ειλικρίνεια, όταν αντιμετωπισθεί με ταπείνωση και πίστη μπροστά στο σταυρό και την ανάσταση του Σωτήρα μας Χριστού. Αν δεν αντιμετωπισθεί έτσι, τότε σκοτώνει και την ψυχή και το σώμα. Ο άνθρωπος της φιλαυτίας και της έπαρσης είναι ένα περιφερόμενο μόλυσμα, είναι επικίνδυνος και δυστυχισμένος. Και στις μέρες μας, τις έσχατες, ο αριθμός τους θα θεριεύει, δυστυχώς και ανάμεσά μας, με απρόβλεπτες προεκτάσεις.

Ας μείνουμε στην απλότητα, την ταπείνωση, την πίστη, την αγάπη στον Κύριό μας. Απ' αυτά ας είναι γεμάτη η ζωή μας, η ψυχή μας και η μέρα μας. Είναι η μόνη βεβαιότητα, η μόνη σιγουριά και ασφάλεια.

Δεν υπάρχουν σχόλια: